Οι προσκολλήσεις είναι αίτια της δυστυχίας μας

Έχει ειπωθεί κατ’ επανάληψη ότι: «οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν τη ζωή τους, χωρίς να γνωρίζουν τι θέλουν, αλλά έχοντας την απόλυτη βεβαιότητα πως δεν είναι αυτό που κάνουν τώρα».

Λέγεται πως στον δυτικό κόσμο το 99% των ανθρώπων ζουν σε χαμηλότερα συνειδησιακά επίπεδα μια και οι προσπάθειες τους συγκεντρώνονται στο να βρουν αρκετή ασφάλεια, χρήματα, κοινωνική θέση, διακρίσεις, σεξ, εγωιστικές αναζητήσεις και ευχαρίστηση των αισθήσεων.

Σ’ αυτή τη συνεχή προσπάθεια να ικανοποιηθούν όλα αυτά ή μερικά από αυτά, η ζωή καταντά πολύ δύσκολη γεμάτη απογοητεύσεις, πίκρες, καχυποψία, θυμό, ζήλια, φόβο και σκληρό ανταγωνισμό.

ασφάλεια χρήματαΤελικά, είναι ένας ατελείωτος αγώνας ψυχολογικής, κατά κύριο λόγο, αλλά και σωματικής επιβίωσης. Το χειρότερο, όμως, είναι το αίσθημα ανασφάλειας που αναπτύσσεται και που με τη σειρά του δημιουργεί μια συνεχή ανησυχία.

Έχει παρατηρηθεί από την επιστήμη ότι η διαρκής ανησυχία είναι η υπ’ αριθμόν μία αιτία του χρόνιου στρες, δηλαδή του «κακού στρες» που ευθύνεται για το 90% των προβλημάτων υγείας του σύγχρονου ανθρώπου.

Κι αυτό γιατί η διαρκής ανησυχία είναι ένα αίσθημα φόβου που δεν έχει τη βάση του σε κάποιο γεγονός, αλλά στη στάση του ατόμου να αντιμετωπίζει σχεδόν όλα τα γεγονότα σαν απειλητικά.

Όσο μεγαλύτερες επιτυχίες σημειώνει κάποιος στα οικονομικά, στην απόκτηση γνώσεων και πτυχίων, στα επαγγελματικά, στην πολιτική, στο γόητρο και τη δύναμη, στο σεξ, τόσο λιγότερη αγάπη, ικανοποίηση και γαλήνη θα βρει μέσα του.

Είναι τελικά οι αναζητήσεις μας αυτές που κάνουν τη ζωή μας δυστυχισμένη ή το πρόβλημα τελικά βρίσκεται στην νοητική μας προσκόλληση πως αν δεν ικανοποιηθούν οι επιθυμίες μας νοιώθουμε χαμένοι, άχρηστοι, ανίκανοι και σίγουρα λιγότερο αποδεκτοί από τους άλλους.

Η Dr Pert το διετύπωσε επιστημονικά ως εξής: «Ο εγκέφαλος ως γνωστόν παράγει ορμόνες, τα γνωστά νευροπεπτίδια. Οι ερευνητές κατάφεραν να συνδέσουν τα κέντρα αυτά της απελευθέρωσης των νευροπεπτιδίων σ’ έναν εγκέφαλο ενός πειραματόζωου μ’ ένα μοχλό που όταν τον πίεζε αυτόματα αυτές οι ορμόνες διαχέονταν μέσα στο σώμα του.

Το πειραματόζωο επέλεγε τελικά την απελευθέρωση αυτών των ουσιών περισσότερο από το φαγητό, το σεξ και ακόμη και τον ύπνο, πατώντας διαρκώς τον μοχλό μέχρι που ψόφαγε».

Αυτό κάνει το στρες στην ζωή μας.  Δεν αφήνουμε τη δουλειά μας ακόμη κι όταν δεν ικανοποιούμαστε απ’ αυτή. Δεν παρατάμε μια σχέση ακόμα κι αν δεν περνάμε ευχάριστα με τον άλλο.

Τελικά, είμαστε προσκολλημένοι σε απαιτήσεις και όχι σε προτιμήσεις. Η μη πραγματοποίηση κάποιας επιθυμίας πυροδοτεί μηχανισμούς απόρριψης και φόβους ότι κάποιος θα μας κλέψει την πηγή της ικανοποίησής μας, το θυμό όταν κάποιος μας χαλάει τα σχέδια, την παράνοια ότι μας απειλούν συνέχεια.

Είναι ένα είδος εξάρτησης που αναπτύσσεται και η πιθανότητα σε ένα τέτοιο άτομο να ζήσει ευτυχισμένο είναι ανύπαρκτη. Ο προγραμματισμός εξάρτησης δεν μας επιτρέπει να βρούμε και ν’ απολαύσουμε αυτό που θέλουμε στην ζωή μας.

Αρχίζουμε να είμαστε έτοιμοι ν’ αναπτύξουμε τον ψυχισμό μας για να φθάσουμε σε μια ανώτερη συνείδηση μόνο όταν καταλαβαίνουμε πόσο μάταιο είναι να προσπαθούμε ν’ αλλάξουμε τους ανθρώπους και τις καταστάσεις γύρω μας ώστε να ταιριάξουν στις ανάγκες και στις επιθυμίες μας.

Η εσωτερική μας εξέλιξη και ανάπτυξη μας οδηγεί σιγά – σιγά σε μια ανώτερη συνειδητότητα όπου αντιλαμβανόμαστε ότι πάντα είχαμε ό,τι χρειαζόμασταν.

Ότι στην πραγματικότητα είμαστε πλήρεις και ολοκληρωμένοι από την αρχή, από την γέννησή μας. Ο προγραμματισμός μας μόνο τέλειος μπορεί να είναι και το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να του επιτρέψουμε να λειτουργήσει και να μην τον μπλοκάρουμε.

Κάθε φορά που έχουμε μια αρνητική σκέψη, μια σκέψη ανημποριάς, θυμού, ζήλιας, φόβου, κριτικής απόρριψης για οτιδήποτε φρενάρουμε τον μηχανισμό λειτουργίας της τελειότητας μας.

Φαίνεται ουτοπικό να δεχθεί κανείς να υιοθετήσει μια τέτοια συμπεριφορά όταν ζει σ’ έναν κόσμο αντιθέσεων, τόσο έντονων σ’ όλα τα επίπεδα. Όμως αν σκεφτεί πάλι διαφορετικά καταλαβαίνει ότι όλες αυτές οι αντιθέσεις δηλώνουν την ίδια πραγματικότητα και η βάση της βρίσκεται στην μη αποδοχή της τελειότητας.

Έτσι, οι φανατικοί μιας θρησκείας είναι ακριβώς ίδιοι μεταξύ τους και ας διαλαλούν την αντίθεσή τους. Οι φανατικοί μιας πολιτικής θέσης, κόμματος ή κοσμοθεωρίας, έχουν ακριβώς τις ίδιες αντιλήψεις κι ας δείχνουν διαφορετικοί. Οι οπαδοί μιας ομάδας ξεχωρίζουν μόνο από το χρώμα της φανέλας που φορούν οι παίκτες της ομάδας που υποστηρίζουν. Όλες οι άλλες συμπεριφορές τους και οι αξίες τους είναι ίδιες.

Η ευτυχία, η αφθονία, η γνώση, η αγάπη, η ευθύνη, η συμμετοχή, η συνεργασία, ο αλτρουισμός είναι φυσική κληρονομιά μας που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά.

Η ελπίδα για μια κοινωνία αφθονίας, ευημερίας, ισορροπίας που καταλήγει σε πραγματική ευτυχία των μελών της μπορεί να επιτευχθεί μέσα από την προσωπική επανάσταση του καθενός μας, για μια ψυχολογική αναγέννηση και όχι να επιβληθεί από ομάδα σε ομάδα.

Η ενασχόλησή μου όλα αυτά τα χρόνια με την εσωτερική συνειδητότητα μου έδειξε ότι μόλις κάποιος αντιληφθεί το σύστημα που τον περιπλέκει σ’ αδιέξοδα και αυτά είναι οι ίδιες οι πεποιθήσεις του, τότε μπορεί ν’ ανακαλύψει ότι βρίσκεται συνέχεια σε ευνοϊκές συνθήκες για μάθηση, δράση, ικανοποίηση, ευχαρίστηση και προσφορά.

Η αφορμή για αυτή την ενδοσκόπησή μου υπήρξε το σεμινάριο της Μεθόδου Silva, που παρακολούθησα για πρώτη φορά το 1977 και η γνωριμία μου με τον ίδιο τον Jose Silva και η ειλικρινής φιλία που αναπτύχθηκε μεταξύ των οικογενειών μας. Συστήνω αυτή την Μέθοδο ανεπιφύλακτα, γιατί πιστεύω ότι μπορεί ν’ αφυπνίσει τον σύγχρονο άνθρωπο, ν’ ανακαλύψει την τελειότητα που έχει μέσα του και ν’ απελευθερωθεί από τις προσκολλήσεις των περιοριστικών πιστεύω που έχει δημιουργήσει κατά την διάρκεια της παιδικής του ηλικίας από την επιρροή του περιβάλλοντός του.

-του Παναγή Μεταξάτου, Καθηγητή Μεθόδου Silva